بعضي چيزها مثل هواست، با هر سلول به آن وابسته‌اي ولي كم‌تر پيش‌ مي‌آيد كه به آن فكر كني؛ مگر اين كه اشكالي در كار باشد (هواي ناپاكيزه مثلا).
براي آدم كم معاشرتي مانند من رفاقت چنين حكمي دارد، شايد چون معاشرتم كم است قدر و قيمت رفاقت را بيش‌تر مي‌دانم. و هنگامي كه از دوستي، دوستي مي‌بينم، چنان احساسي به من دست مي‌دهد كه... كه... خاموش مي‌مانم. مسخره است، قبول دارم. ابراز احساسات كار آساني نيست، نوع قشنگش را مي‌گويم.
اگر از وب‌نوشته‌هاي شين، تو روباهي، به اين‌جا آمده‌ايد، بدانيد كه شين هم از دوستاني است كه گاه مرا متعجب مي‌كند؛ اصلا نمي‌دانم كه اين بشر چرا به من لطف دارد: نشاني وب‌نوشته‌هاي اندك شمارم را در صدر پيوندهايش آورده، گاهي ياد از من مي‌كند و برقي در چشمانم مي‌بيند كه خودم مدت‌هاست نديده‌ام.